تنها یک هفته به پایان دوران آموزشی سربازی ام باقی مانده است. در این ۴۶ روز به عنوان کسی که به خبر و خبرنگاری دلخوش بود، زندگی در بی خبری را تا اندازه ای تجربه کردم و آنچه از کلمه خبر نصیبم شد تنها فرمان /خبر، خبر، گورهان/ ارشدها و گروهبانمان بود که دلش می خواست صدای پا کوبیدن گروهانمان، ساختمان های پادگان را بلرزاند. البته هر گاه اندک مجالی یافتم و به اخد مرخصی نائل شدم، سراغ "خبر" رفته و با خواندن اخبار روز ، روح خسته خود را اندکی صیقل دادم. دسترسی به خبر لذتی دارد که عادت کنندگان به زندگی در بی خبری از آن بی خبرند و گاهی نیز در شرایطی، عادت به بی خبری آسایشی دارد که غوطه وران در دنیای اخبار بویی از آن نبرده اند ...