نوشته های یک سردبیر تنها

تا مرد سخن نگفته باشد

sobhesabalan — Thu, 03 Jul 2008 05:23:45 GMT

گاهی بی نظری و عدم اظهار نظر در خصوص مسائل مختلف بسیار بهتر از حرف های کلیشه ای و گاهاْ مزخرفی است که جماعت از خود در می کنند.

من نظر می دهم پس هستم را در دنیای وبلاگها بسیار می توان تحمل کرد! سلام و احوالپرسی، اعلام حضور و یا درخواست بازدید از وبلاگ ، طبیعی و پذیرفته شده اند اما آنچه باعث آزار می شود نظرات شتابزده و فله ای برخی بازدید کنندگان راجع به نوشته های وبلاگ است.

این نظرات تنها به این خاطر درج می شوند که بهانه ای ابلهانه باشند برای اعلام حضور و معرفی غیر مستقیم یک وبلاگ.

نمی دانم! شاید این رویه ریشه در تعارفات مرسوم، بی صداقتی و زیرکی های توأم با غرور مرسوم در جامعه ما داشته باشد. والا می شود بجای آنکه اعلام نظر در خصوص مطلبی را بهانه اعلام موجودیت خود قرار داد، خیلی ساده نوشت:

لطفاً نظر خود را در مورد وبلاگ و یا مطلب ... بیان کنید

شانس اسپانیا

sobhesabalan — Mon, 23 Jun 2008 05:11:18 GMT

۱- دیشب بالاخره اسپانیا در ضربات پنالتی ایتالیا را از جام ملت های اروپا حذف کرد تا به بدشانسی چندین ساله خود و به خوش شانسی لاجوردی پوشان سرزمین اسپاگتی پایان دهد.

۲- اصولا کسانی که از دقت و کنجکاوی لازم در مورد دور و اطرافشان برخوردار نیستند به بدشانسی هم اعتقاد دارند. بعضی ها فرصت ها را می درند و برخی ها به راحتی از کنار آن می گذرند و بالاخره هستند کسانی که اصلاْ تو باغ تشریف نداشته و فرصت ها را نه می بینند و نه متوجه اند که فرصت یعنی چه!

گاهی خوش شانسی و عدالت در زندگی انسان ها رابطه مستقیمی با یکدیگر دارند و عادلانه بودن رخدادهای زندگی بازتابی می شوند از میزان هوشیاری ما.

فوتبال همین است

sobhesabalan — Sat, 21 Jun 2008 05:30:03 GMT

1- دیروز ترکیه در واپسین ثانیه ها و درست لحظاتی بعد از آنکه گزارشگر تلویزیون ایران خداحافظی این تیم از جام ملت های اروپا را اعلام کرد، به بازی برگشت تا حداقل گزارشگر ما یادش بماند که گزارش بازی های اروپایی حالا حالاها با لیگ برتر و امارات و سوریه بسیار متفاوت است.

پس از آنکه کرواسی در دقیقه 29 اضافی، آن گل را زد، البته که خود من هم باورم نمی شد ترکیه برنده نهایی بازی باشد اما شد تا بگویند «فوتبال همین است».

2- دیشب جاتان خالی تا 11 و 30 دقیقه شب در سرعین بودم و شب کاری خانوم های محترمه از اقوام مختلفه ، در آن ساعت شب در رستوران ها و هتل ها برایم جالب بود و انگار سرعین دارد به قطعه بهشتی برای همه ایرانیان تبدیل می شود.

در جلسه ای که با حضوردو نفر از نمایندگان اردبیل آقایان موسوی و محمدی با شورای شهر سرعین برگزار شد، متوجه شدم که سرعینی ها از اینکه با امکانات اداری یک بخش ، از عهده پذیرایی از 600 هزار مسافر در ایام تعطیلات خرداد بر نیامده اند عصبانی اند و اعضای شورا نگران وجهه توریستی سرعین بودند.

آنها می گویند در بحث شهرستان شدن سرعین نباید فقط جمعیت 4 الی 5 پنج هزار نفری ثابت شهر را در نظر گرفت بلکه جمعیت سیال مسافران هم جزو آمار جمعیتی این شهر محسوب می شوند و بالاخره در مدت اقامت نیاز به خدمات بهداشتی ، آب آشامیدنی و نان و ... دارند.

شغل بی خود مربیگیری

sobhesabalan — Sun, 15 Jun 2008 05:04:09 GMT

دیشب تیم دایی با کمی شانس ۲ بر صفر سوریه را برد تا مخالفان در کمین نشسته اش برای مدتی فکشان را ببندند. راستش برای اغلب مربیان این حرفه پایان خوشی نداشته و بعید می دانم برای دایی هم چنین نباشد. بالاخره روزی کاسه کوزه ندانم کاری ها و خودخواهی های فوتبال این مملکت بر سر دایی هم خراب خواهد شد ...

مربیگری در کشوری شبیه ما با انبوهی از آدم های بی خود بی مصرف نق نقو واقعا شغل بیخودیست.

بی سابقه بودن سیل مسافران در این فصل سال

sobhesabalan — Thu, 05 Jun 2008 05:20:18 GMT

دیروز تو پارک های اردبیل و سرعین جای سوزن انداختن نبود. از یک هفته پیش کلیه هتل ها و مسافرخانه ها رزرو شده بود و بعضی هتلداران هم رزرو قبول نکرده بودند و دیشب حسابی مشتریانشان را تیغ زدند.

هوا حسابی سرد بود و مسئولان مجبور شدند کلی مسافر را در مصلای اردبیل اسکان دهند. در دو روز گذشته بر اثر تراکم ترافیک/ مسیر ۸ ساعته تهران اردبیل با سواری ۳۰ ساعت طول کشیده است و نان و گوشت به زحمت در سطح شهر گیر می آمد. تلویزیون هم مدام از مسافرت و ترافیک صحبت می کرد و مثل اینکه آقایان خودشان هم یادشان رفته بعضی مناسبت ها.

من حدس زدم که ...

sobhesabalan — Tue, 03 Jun 2008 08:27:18 GMT

نزدیک ۶ صبح هوا روشن بود که از خواب بیدار شدم. مدرسه تعطیل بود اما بعضی امتحانات به تعویق افتاده بودند. حال و هوای جنگ هنوز در محافل حاکم بود و من در ۱۰ سالگی حین مرور درس های کلاس چهارم این را حس می کردم.

لحاف را که کنار زدم / صدای موسیقی حزن انگیزی را شنیدم که از "هنگ ژاندارمری" و شرکت نفت پخش می شد. از بچگی به اخبار گوش می دادم. حدس زدم که امام فوت کرده اند...

یک ساعت بعد/ اخبار ساعت ۷ رادیو پدر و مادرم را بهت زده کرده بود.

زمان زود می گذرد

sobhesabalan — Sat, 24 May 2008 08:20:25 GMT

باورم نمیشه که این همه مدت تو وبلاگم چیزی ننوشتم. انتخابات مجلس و بعدش چند اتفاق خوب و بد ناقابل حسابی سرم رو شلوغ کرده بودند. هفته پیش هم که به طرز غیر قابل باوری لینک های وبلاگم به اغما رفتند و از این بابت از دوستان معذرت می خوام. چند وقتی طول میکشه دوباره دور هم جمعشون کنم. سال ۸۷ برا من تا حالا سال خوبی از نظز افزایش ساعات مطالعه بوده و تصمیم دارم امسال از خجالت خیل کتابهای نخوانده در بیام .

روزهای بی خبری

sobhesabalan — Thu, 27 Mar 2008 03:22:15 GMT

ایام عید در سرزمین بی عیب و ایراد ما ایرانی ها با یه معضل کوچولو همراهه و اون بی خبریه.

در شرایطی همه تو این کشور به استقبال سال نو و آرزوهای جدید می رن که بیش از ۱۶-۱۵ روز تقریباْ هیچ روزنامه و نشریه ی بخش خصوصی منتشر نمیشه و حتی رسانه ملی هم گاهی برای پر کردن آنتن مجبوره از خبرها و گزارش های تکراری! استفاده کنه. البته بنده خداها هم زیاد تقصیر ندارن چون اصولاْ خبر خاصی تو کشور نیست و یا اگر هم باشه حلقه های واسط اطلاع رسانی در کار نیستند تا صدا و سیما رو تو جریان بذارن.

تآثیرات این رخوت عمومی حتی در وبلاگستان و فضای مجازی هم -که آنلاینشان به بوروکراسی خاصی نیاز نداره- به شدت احساس میشه و نهایتاْ باید گفت یکی از بد شانسی ها و شاید خوش شانسی های آدمای مهم این باشه که تو اوایل این تعطیلات عمرشونو بدن به شما و اونوقته که باید آرزوی تجلیل بعد مرگ رو با خود به گور ببرند!

سال نو مبارک.

sobhesabalan — Thu, 20 Mar 2008 08:00:41 GMT

بایرامیز موبارک اولسون.

امیدوارم سال ۸۷ سال خاطرات دوست داشتنی و غرور آفرینی برای همه شما دوستان عزیز باشه. امسال نشد برم مسافرت و اصولاْ من مسافرت روزهای نخست سال را زیاد دوست ندارم. برا همین بعد رفتن به عید دیدنی حالا اومدم اداره و اولین نفری هستم که در تحریریه خبر اردبیل رو تو سال جدید باز میکنه. خیلی هم حال داره تنهایی تو تحریریه بشینی و منتظر فکس هایی باشی که گمان نکنم چند روزی ازشون خبری بشه. راستش خودم داوطلب شدم روز اول عید اداره باشم چون همیشه بعد از ظهر روزای اول سال با دیدارها و تعارفات معمول گذشته. خب چی بگم دیگه؟!

امسال تلویزیون قراره فیلم های توپی نمایش بده که امیدوارم از دیدنشون لذت ببرین.

امیدوارم از سال ۸۷ لذت کامل و وافی را ببرین و خاطرات تلخ ۸۶ رو نه فراموش که تو دفتر ذهنتون بایگانی کنین.متفاوت ترین خاطرات ۸۶ من برمی گرده به دوره آموزش سربازی تو پادگان حسن رود. اینها رو برا خودم نوشتم دوستان. خدا به همه اونهایی که الان تو پادگان ها دارن خدمت می کنن صبر بده.

28 ساله شدم

sobhesabalan — Wed, 20 Feb 2008 04:26:18 GMT

باور نمی کردم به این زودی ها ۲۸ سالم تمام شود! امیدوارم یه روزی ۷۰ سالگی ام رو هم باور نکنین. دنیا همین است؛ وقتی ۲ سالم بود، یه بابای ۲۸ ساله داشتم. حالا من ۲۸ سالم تمام شده و وارد ۲۹ سالگی می شوم و کسی بابا صدایم نمی کند! حالا حالا ها هم گمان نمی کنم. وقتی ۲۷ ساله شدم نومزد نداشتم اما حالا دیگه یک سال گذشته و نداشته دیروز همه چیز امروزم شده. وقتی ... ساله شدم شاید ...

۲۸ساله شدم و هنوز فکر می کنم

وقتی بزرگ شدم همه چی حلله!